Υπάρχουν ταινίες που βλέπεις.
Και υπάρχουν ταινίες που σε κρατούν μέσα τους.
Το Ριφιφί του Γιώργου Τσαφούλια ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν σε διασκεδάζει απλώς. Σε παρακολουθεί. Σε βάζει σε ένα ψυχολογικό κλοιό, σε σπρώχνει σε σκοτεινές σκέψεις και σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: Τι θα έκανα εγώ στη θέση τους;
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο του επίτευγμα.
Όταν το ελληνικό σινεμά δεν μιμείται — αλλά δημιουργεί
Το ελληνικό σινεμά έχει περάσει πολλά στάδια: από τον ρεαλισμό, στην αλληγορία, στο weird wave. Το Ριφιφίόμως δεν προσπαθεί να γίνει “κάτι”. Δεν μιμείται. Δεν φωνάζει. Δεν εξηγεί.
Απλώς υπάρχει.
Με σκηνοθετική αυτοσυγκράτηση, μεθοδικότητα και απόλυτο έλεγχο της ατμόσφαιρας, ο Τσαφούλιας δημιουργεί έναν κόσμο που δεν έχει χώρο για ανάσες. Κάθε βλέμμα είναι φορτισμένο. Κάθε σιωπή λέει περισσότερα από δέκα ατάκες.
Είναι σινεμά ωριμότητας.
Το πραγματικό θρίλερ δεν είναι το έγκλημα — είναι η ψυχολογία
Το Ριφιφί δεν είναι ταινία για το έγκλημα.
Είναι ταινία για την απόφαση.
Για τη στιγμή που ένας άνθρωπος καταλαβαίνει ότι η ζωή του δεν χωράει πια μέσα στο “κανονικό”. Που η ηθική δεν καταρρέει με θόρυβο, αλλά με ψίθυρο.
Και εκεί γίνεται επικίνδυνο.
Γιατί σε αναγκάζει να ταυτιστείς.
Να νιώσεις.
Να μην είσαι τόσο σίγουρη για το ποιος είναι “καλός” και ποιος “κακός”.
Οι ερμηνείες: ανθρώπινες, όχι ηρωικές
Δεν υπάρχουν υπερήρωες εδώ.
Υπάρχουν άνθρωποι.
Κουρασμένοι. Ραγισμένοι. Ανήσυχοι. Φοβισμένοι.
Και αυτό κάνει τις ερμηνείες τόσο δυνατές. Δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Προσπαθούν να υπάρξουν. Να είναι πειστικοί. Να είναι οικείοι. Να είναι επικίνδυνα ρεαλιστικοί.
Και τα καταφέρνουν.
Γιατί το Ριφιφί θα μείνει
Δεν είναι blockbuster.
Δεν είναι εύπεπτο.
Δεν είναι “για όλους”.
Και αυτό ακριβώς το κάνει σημαντικό.
Το Ριφιφί ανήκει στις ταινίες που δεν ξεχνάς εύκολα, γιατί δεν σου δίνουν απαντήσεις. Σου αφήνουν ερωτήσεις.
Και αυτές μένουν.
Γιατί μας αφορά τόσο
Ίσως γιατί ζούμε σε μια εποχή που όλοι νιώθουμε λίγο στριμωγμένοι.
Λίγο κουρασμένοι.
Λίγο έτοιμοι να σπάσουμε.
Και όταν μια ταινία τολμά να μιλήσει γι’ αυτό χωρίς φτιασίδια, χωρίς ρητορική, χωρίς ωραιοποίηση, τότε δεν είναι απλώς τέχνη.
Είναι καθρέφτης.
