Υπάρχουν ταινίες που σε διασκεδάζουν. Υπάρχουν ταινίες που σε συγκινούν. Και υπάρχουν κι εκείνες που, χωρίς θόρυβο, χωρίς υπερβολή, χωρίς εφέ, σε κάνουν να θυμηθείς ποια είσαι. Ο «Καποδίστριας» ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Είναι από εκείνες τις εμπειρίες θέασης που δεν τελειώνουν με τους τίτλους τέλους – σε ακολουθούν στο δρόμο, στο σπίτι, στη σκέψη σου.
Βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν ένιωσα ότι είδα μια ιστορική βιογραφία. Ένιωσα ότι άνοιξε μπροστά μου ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που δεν δείχνει μόνο το παρελθόν, αλλά τον τρόπο που το κουβαλάμε μέσα μας.
Μια σιωπηλή, βαθιά συγκίνηση
Ο «Καποδίστριας» δεν κραυγάζει. Δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Δεν σου υπαγορεύει τι να νιώσεις. Κι ίσως γι’ αυτό σε αγγίζει τόσο πολύ. Η αφήγησή του είναι ήρεμη, σχεδόν τελετουργική. Σαν να σου ψιθυρίζει αντί να σου φωνάζει.
Υπάρχουν στιγμές που δεν συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό στην οθόνη — κι όμως, μέσα σου γίνεται ένας μικρός σεισμός. Γιατί αναγνωρίζεις το βάρος της ευθύνης, τη μοναξιά της εξουσίας, το τίμημα της προσφοράς, την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στην Ιστορία.
Γιατί αυτή η ταινία αφορά το σήμερα
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η ιστορία συγκινεί τόσο έντονα σήμερα. Ζούμε σε μια εποχή που όλα μοιάζουν γρήγορα, θορυβώδη, επιφανειακά. Στον «Καποδίστρια», ο χρόνος έχει άλλη ποιότητα. Κάθε απόφαση έχει συνέπειες. Κάθε λέξη έχει βάρος. Κάθε σιωπή λέει κάτι.
Και εκεί, κάπου ανάμεσα στις σκηνές, συνειδητοποιείς ότι αυτό που βλέπεις δεν αφορά μόνο τον 19ο αιώνα. Αφορά τον τρόπο που στέκεσαι απέναντι στις αξίες σου. Τη σχέση σου με την ευθύνη. Το πόσο αντέχεις να είσαι μόνη όταν κάνεις το σωστό.
Η feminine ματιά: ευαισθησία χωρίς αδυναμία
Αυτό που με συγκίνησε ιδιαίτερα είναι ότι η ταινία επιτρέπει στο συναίσθημα να υπάρχει χωρίς να γίνεται μελό. Δεν φοβάται τη σιωπή. Δεν φοβάται τη λεπτότητα. Δεν φοβάται την εσωτερικότητα.
Και αυτή η λεπτότητα, αυτή η σιωπηλή δύναμη, είναι βαθιά feminine — όχι με την έννοια του φύλου, αλλά με την έννοια της ενσυναίσθησης, της εσωτερικής αντοχής, της συναισθηματικής ευφυΐας.
Δεν χρειάζεται ένταση για να υπάρξει βάθος. Δεν χρειάζονται κραυγές για να υπάρξει αλήθεια.
Δεν είναι βιογραφία. Είναι υπενθύμιση
Ο «Καποδίστριας» δεν λειτουργεί ως μάθημα ιστορίας. Λειτουργεί ως υπενθύμιση. Ότι κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που πλήρωσαν ακριβά το όραμά τους. Ότι η πολιτική δεν ήταν πάντα θέαμα. Ότι η προσφορά δεν ήταν πάντα στρατηγική.
Και αυτή η υπενθύμιση είναι σχεδόν ανακουφιστική. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει κυνικός, αυτή η ταινία σου λέει: υπήρξε κι άλλος τρόπος. Υπάρχει κι άλλος τρόπος.
Μια εμπειρία που δεν φεύγει μαζί σου
Υπάρχουν ταινίες που τελειώνουν στο σινεμά. Ο «Καποδίστριας» δεν είναι μία από αυτές. Μένει. Κάθεται μέσα σου. Σε ακολουθεί. Σε κάνει να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Και αυτό, για μένα, είναι το πιο σπάνιο είδος τέχνης.
Πάρε κι εσύ έμπνευση από το Vogue!
